(0)

Selecteer Regio

Bookmark and Share

Besparingen: met de kaasschaaf of de hakbijl?

18/11/2010 - De Vlaamse regering bespaart met de kaasschaaf. Maar elke besparing verbergt een politieke keuze. Waardoor die kaasschaaf voor sommigen een hakbijl is geworden. Dat betoogt Caroline Copers op haar VRT-blog.


Iedereen moet toch besparen!?

De bankencrisis heeft een nooit geziene economisch-financiële crisis opgeleverd waarvan de naweeën nog lang zullen nazinderen. Er zijn immense putten geslagen in de begrotingen van vele landen, ook in ons land.

Die putten zijn geslagen tijdens het redden van de banken. Maar wie kritiek heeft op de wijze waarop deze putten nu opnieuw moeten worden gevuld, krijgt steevast de dooddoener voorgeschoteld: “iedereen moet toch besparen?”.Laat het ons lineair doen, is de officiële boodschap, dan komen we er wel uit.

Wat zorgvuldig verzwegen wordt, is dat achter elke besparing een politieke keuze schuilt. Waarom hier wel en waarom daar niet? Wie krijgt niets en wie iets? Wie levert meer in en wie wordt met rust gelaten?

De beslissingen hierover zijn politieke beslissingen, politieke keuzes, beleidskeuzes.

De kaasschaaf maakt wonden

Het is hier dat de “kaasschaaf” op de proppen komt. Een vaak herhaalde term die door de Vlaamse regering te pas en te onpas wordt gebruikt om te suggereren dat het allemaal wel meevalt met de besparingen. Maar is dat wel zo?

“Schaven” aan begrotingen, “schaven” aan budgetten, dat klinkt zo neutraal, dat klinkt zo egalitair. Iedereen dezelfde inspanning: 2% op subsidies, 5% op projectmiddelen… Kijk eens hoe onschuldig!

Omdat veel journalisten ervan uitgaan dat “iedereen moet besparen” stappen zij mee in het discours dat het allemaal wel meevalt. En wordt er dus niet onderzocht wat dit betekent op middellange en lange termijn.

Wat dit betekent voor de tewerkstelling. Wat dit betekent voor de afbouw van maatschappelijk relevante en noodzakelijke diensten, projecten en voorzieningen.

De “kaasschaaf” toegepast op de VDAB bedraagt vandaag al een goede 50 miljoen euro. Dat is 2 miljard oude Belgische franken. En wat te denken over de schaaf die over de budgetten van de VRT en De Lijn ging?

Van kaasschaaf tot hakbijl voor het middenveld

De kaasschaaf heeft vooral het sociale en culturele middenveld in Vlaanderen zwaar aangepakt. Alleen is die kaasschaaf daar een echte hakbijl geworden.

Want bovenop de ogenschijnlijk onschuldige lineaire percentages, wordt er gewoon keihard gesnoeid. Bij wie men snoeit en bij wie niet, ook dat zijn opnieuw politieke keuzes. Opvallend: het progressieve, maatschappijkritische middenveld wordt extra zwaar aangepakt.

Naast de besparingen op opleidingscheques (8 miljoen euro of 320 miljoen Belgische franken) wordt er gesnoeid in het volwassenenonderwijs (25% minder middelen voor de volkshogescholen), de alternatieve media (25% minder voor DeWereldMorgen.be), de milieubeweging, lokale verenigingen, lokale projecten …

Om nog maar te zwijgen van de besparingen in de culturele sector, op de DAC-werknemers (derde arbeidscircuit) of op de aanmoedigingspremies voor werknemers in loopbaanonderbreking.

Een warm Vlaanderen? Niet alleen op papier graag!

De kaasschaaf schaaft het Vlaamse Regeerakkoord 2009-2014 stilaan volledig af. Dat regeerakkoord propageert zo graag een warm Vlaanderen (participatie en verenigingsleven), begeleiding op maat voor werkzoekenden (VDAB, 50-plussers, personen met een handicap), levensbreed en levenslang leren (opleidingscheques).

In werkelijkheid hanteert dat regeerakkoord al te vaak een eenzijdige economische logica met weinig zin voor nuance. Maar die op termijn heel veel kapot maakt. Daar komt nu ook nog eens een extra tekort bovenop van 94 miljoen euro minderinkomsten vanuit het federale niveau.

Zal dit ook weer eenzijdig aangerekend worden op de werknemer, de uitkeringstrekker, de gewone burger? Op diens begeleiding, opleidingsmogelijkheden en tewerkstellingsondersteuning?

En zodra er nieuwe beleidsruimte is, zal de Vlaamse regering haar schadelijke en schandelijke beslissingen tegenover het hele middenveld dan weer ongedaan maken?

Tijd voor reactie en voor bijsturing van het beleid

Dat middenveld, dat zich terecht beroept op een grote kritische achterban, kan maar beter stevig mobiliseren. Op korte termijn voor de betoging op vrijdag 19 november 2010 in Brussel (zie foto‘s hieronder). Op lange termijn voor simpelweg overleven.

Ik reken er op dat dit de Vlaamse regering - en in de eerste plaats de hakbijlministers Muyters (N-VA) en Schauvliege (CD&V) - tot inkeer zal brengen.

Wat de Vlaamse regering moet doen is:

  • de besparingen op werk en op het sociale en culturele middenveld bijsturen
  • meer alternatieve inkomsten zoeken
  • sterker investeren in een warme samenleving, niet in het minst via betere arbeidsvoorwaarden in de social profit
  • werk maken van overleg met alle sociale gesprekspartners.

Discussieer mee

Deze tekst verschijnt ook op de opinie- en debatpagina‘s van deredactie.be

Lees ook

Zoek op trefwoord

Vlaamse Regering

In beeld

Terug Top